შპს „X“-ის ხელმძღვანელობამ და დამფუძნებლებმა გადაწყვიტეს ფირმის ლიკვიდაცია. აღნიშნულზე განცხადებით მიმართეს ეროვნულ საჯარო რეესტრს, რის საფუძველზე დაინიშნა საგადასახადო შემოწმება. საგადასახადო აუდიტორების მიერ ფირმის ქონება ჩაითვალა რეალიზებულად, გასხვისებულად, მაშინ როცა ქონება არ იყო რეალიზებული და არც ფირმა იყო ლიკვიდირებული.
მოგვიანებით, აქციონერთა საერთო კრების გადაწყვეტილებით, საზოგადოების ლიკვიდაცია შეჩერდა. აღნიშნულის მიუხედავად, შემოსავლების სამსახურმა შემოწმებით დარიცხული გადასახადები (მოგების, დღგ, საშემოსავლო) გადაახდევინა, ცხადია უკანონოდ, რადგან შპს არ იყო გაუქმებული და არც ქონება იყო რეალიზებული. ქონების რეალიზაცია მოხდა მოგვიანებით და დაფარეს დარიცხული გადასახადები ჯარიმა-საურავთან ერთად.
თავის დროზე უსაფუძვლოდ დარიცხული ძირითადი გადასახადების გადაუხდელობის გამო, ფირმას დაერიცხა დამატებით ჯარიმა-საურავი. გთხოვთ, განგვიმარტოთ, რამდენად კანონიერად დაერიცხა მას ეს ჯარიმა-საურავები?
შპს-მ, რომელიც ეწევა სასტუმრო მომსახურებას, გადაწყვიტა, თავისი პარტნიორი ტურისტული კომპანიებისათვის გაემართა წვეულება (მადლიერების დღის მსგავსი რამ) და მოიწვია ისინი თავის სასტუმროში „საღამოს ვახშამზე“.
შპს წვეულებაზე გაწეულ ხარჯებს განიხილავს წარმომადგენლობით ხარჯად, რაზეც გამოსცა შესაბამისი ბრძანება – სტუმრების მითითებით. წარმომადგენლობითი ხარჯის ფარგლებში წვეულებაზე მოწვეული არ ყოფილან შპს-ის თანამშრომლები.
წვეულების ორგანიზებისას საჭირო გახდა:
• დიზაინერის მოწვევა;
• დეკორაციის შეძენა;
• ბენდისა და მუსიკალური აპარატურის დაქირავება;
• შპს-ის ლოგოთი ტორტის შეკვეთა;
• საჩუქრების შეძენა (რომელზეც დაიბეჭდა შპს-ის ლოგო), რომლებიც შემდგომ გადაეცა გამარჯვებულ სტუმრებს, ღონისძიების მსვლელობისას წამახალისებელი გათამაშების დროს;
და ბოლოს, ღონისძიებისას საღამოს ვახშამზე გაიხარჯა საკვები და სასმელები.
გთხოვთ მიპასუხოთ, მოცემულ შემთხვევაში, თითოეული ხარჯის თვითღირებულებას (დღგ-ის გარეშე, მაშინ როცა დღგ-ის გადამხდელია მიმწოდებელი) უნდა დაემატოს თუ არა ფასნამატი + დღგ + საშემოსავლო?
ამასთან, მინდა აღვნიშნო, რომ თითოეული ზემოთ ჩამოთვლილი საქონლისა თუ მომსახურების იდენტიფიცირება შესაძლებელია (ასევე მათი შეძენის დოკუმენტიც არსებობს), ხოლო საკვებისა და სასმელების – ვერ ხერხდება, რადგან მათი ნაწილი არსებული მარაგიდან იქნა გამოყენებული, მიმდინარე პერიოდში შეძენილის ნაწილი კი დარჩა მარაგად და შპს მას გამოიყენებს შემდგომი მოხმარებისათვის თავისი საქმიანობის პროცესში.
კომპანიაში არის 2011-2017 წლების მოგება, საიდანაც ნაწილი უკვე გაიცა და კიდევ უნდა გაიცეს დივიდენდად. დივიდენდების გაცემა ხდება ეტაპობრივად, ფულადი სახსრების არსებობის და პარტნიორის გადაწყვეტილების შესაბამისად.
ფასს-ების მოთხოვნების შესაბამისად წარდგენილ ანგარიშგებაში, გასაცემი დივიდენდის გაცემა ხომ არ არის შეზღუდული ვადაში?
არც საგადასახადო კოდექსში და არც კომენტარებში დივიდენდის გაცემის ვადებზე არაფერი წერია. თუმცა, არსებობს „მეწარმეთა შესახებ“ კანონის მე-8 მუხლი, რაც თქვენთვის ცნობილია.
თქვენი აუდიტორული გამოცდილებით, გთხოვთ გაგვარკვიოთ, 01.01.2019 წ. მდგომარეობით გასაცემი 2011-2018 წლის დივიდენდები რამე რისკის ქვეშ ხომ არ დგას ამ ჩანაწერით?
დივიდენდების გაცემა მოხდება კომპანიის დამფუძნებლების მიერ ეტაპობრივად, ვადებს წინასწარ ვერავინ დაგეგმავს.
საწვავისათვის განკუთვნილი „საბითუმო მიღებისა და მიწოდების ყოველდღიური აღრიცხვის ჟურნალი“, რამდენადაც ინფორმაცია გვაქვს, არსებობს ორი სახის. ერთია საბითუმო მიღება-მიწოდებისთვის და მეორე კი – საცალო მიწოდებისთვის. ანუ, ეს ჟურნალები შედგენილი და მორგებულია საბითუმო და საცალო გაყიდვებით დაკავებულ კომპანიებზე (საქართველოს ფინანსთა მინისტრის ბრძანება №87, 2005 წ. 14 თებერვალი, „ნავთობპროდუქტების მიწოდების აღრიცხვისა და დაბეგვრის კონტროლის ღონისძიებათა შესახებ“, მუხლი 27).
შეძენილ საწვავს ჩვენ ძირითადად ვიყენებთ შიდა მოხმარებისთვის, პროექტებზე მომუშავე ტექნიკისა და სატრანსპორტო საშუალებებისათვის, თუმცა, ხდება საწვავის რეალიზაციაც. გთხოვთ მოგვწეროთ:
ამგვარი ჟურნალი უნდა შევიძინოთ და შემდეგ აუცილებელია მისი საგადასახადოში რეგისტრაცია და ამის შემდეგ იქნება ის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტი?
ჟურნალის გრაფებში რა მონაცემები უნდა შევიტანოთ, როდესაც ვახდენთ საწვავის შიდა მოხმარებისთვის გამოყენებას/რეალიზაციას?
ამგვარი ჟურნალის დაურეგისტრირებლად წარმოების შემთხვევაში რა სანქცია არის განსაზღვრული?
ამგვარი ჟურნალის არწარმოების შემთხვევაში რა სანქცია არის განსაზღვრული?
წარმოვადგენთ დღგ-ის გადამხდელ საწარმოს (სასტუმროს), რომელიც არ მდებარეობს თბილისში. ახლო მომავალში, ტურისტული კომპანიებისათვის ვაწყობთ მიღებას, წვეულებას, ბანკეტს, გადავცემთ სუვენირებს, მოვუწყობთ ექსკურსიას ადგილობრივი ღირსშესანიშნაობების ობიექტებზე. ასევე, ერთი ღამით ეს სტუმრები დარჩებიან ჩვენს სასტუმროში. ზემოთ აღწერილი სიტუაციური ქმედებები აკმაყოფილებს სსკ-ით განსაზღვრული წარმომადგენლობითი ხარჯების განმარტებას, მაგრამ გვაინტერესებს, არის მათ შორის თუ არა დღგ-ით დასაბეგრი რამე ოპერაცია?
სს „M“-ის ბალანსზე გვაქვს 3 ავტომობილი. თითოეული ფაქტობრივად სრულად ემსახურება კომპანიის მიზნებს, თუმცა ვერ გამოვრიცხავთ, რომ თვეში ერთხელ თანამშრომელმა გამოიყენოს საკუთარი მიზნებისთვის. ამის კონტროლი ვერ მოხერხდება.
კომპანიის კუთვნილის გარდა, ვსარგებლობთ თანამშრომლების ავტომობილებითაც, თუმცა ცალკე იჯარის ხელშეკრულებები გაფორმებული არ გვაქვს. შრომით ხელშეკრულებაში დამატებით პუნქტად გვიწერია, რომ დასაქმებული ვალდებულია დამსაქმებელს მოემსახუროს საკუთარი ავტომობილით სამსახურებრივი მოვალეობების შესრულების ფარგლებში. ამისათვის ვურიცხავთ საწვავს (კონკრეტულ მომენტში, თვის განმავლობაში მუდმივად გამოყოფილი ლიტრაჟი არ გვაქვს). მანქანით სარგებლობისათვის იჯარის თანხას არ ვუხდით, არც საექსპლუატაციო ხარჯებს ვუფარავთ. გამონაკლისია მხოლოდ დირექტორის მანქანა, იქიდან გამომდინარე, რომ 99%-ით კომპანიის მიზნებისათვის გამოიყენება, საჭიროების შემთხვევაში შეკეთების თანხა გადაიხდება კომპანიიდან.
თანამშრომლების მანქანებიდან ზოგიერთი შეიძლება გამოყენებული იქნას მხოლოდ ერთხელ ან ორჯერ თვეში.
მოგვწერეთ, რომელ შემთხვევას განიხილავთ დასაბეგრ ოპერაციად. ვფიქრობთ, თუ თანამშრომელს დამატებითი სარგებელი არ აქვს, არ უნდა დავბეგროთ.
